Anja Exterkate zong als peuter al alle nummers mee die op de radio voorbijkwamen. Tegen de tijd dat ze twaalf was, was ze er van overtuigd dat ze een stem had die niet om aan te horen was. Dit dankzij de verwensingen van haar familieleden die haar nek wel konden omdraaien, omdat zij nooit ongestoord naar hun favouriete nummers konden luisteren. Er hoefde maar een muzieknoot te horen te zijn en zij begon mee te zingen. Superirritant natuurlijk, maar dat besef kwam pas toen ze wat ouder werd.

 

Eind 1976 besluit ze om zich voor de leeuwen te werpen en sluit ze zich aan bij de band Toby Collar. Ze volgt op dat moment een studie Engels en Nederlands, woont op kamers en moet van een beurs rondkomen, wat toen ook al geen vetpot was. Het zingen leek haar, weliswaar met de zenuwen in haar lijf, een leuke manier om geld bij te verdienen. Het zou echter allemaal heel anders gaan lopen dan ze had verwacht. Een jaar later al staat ze al in de studio om haar eerste LP Renée op te nemen en wordt haar artiestennaam Renée.

 

De release van de single Sweet Nothin’s in 1978 zet haar wereld op z’n kop. Bingo! De deuren van het glitter and glamour wereldje gingen voor haar open. Voor tv-optredens met het vliegtuig naar Bremen en dan volledig in de watten worden gelegd in een van de meest luxe hotels, rondgereden worden in vette auto’s met chauffeur, met een privé-vliegtuigje naar München, met een DDR-toestel naar Oost-Berlijn, dineren in de beste restaurants, ontmoetingen met de in die tijd grote sterren als Tina Turner, 10CC, Bonnie Tyler, Gloria Gaynor en natuurlijk niet te vergeten onze crème de la crème van eigen bodem, de Earring, E&F, Kayak, Frank Boeijen, Het Goede Doel en ga zo maar door. Eind 1980 werd ze uitgeroepen tot de meest belovende zangeres door de lezers van de Hitkrant. Je zou denken dat zij hierdoor het nodige zelfvertrouwen zou krijgen, maar niets is minder waar. Ze onderging een ware cultuurshock en dacht dat ze gigantisch in de maling werd genomen, toen voor de eerste keer om haar handtekening werd gevraagd door een fan. Niks zelfvertrouwen, ze durfde niet op of om te kijken in de supermarkt of welke openbare gelegenheid dan ook. Eng, eng en nog eens eng, al die aandacht.

 

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, want 27 jaar later staat ze met veel plezier en enthousiasme op het podium en kijkt ze in volle verbazing terug wat haar eind jaren 70 begin jaren 80 allemaal is overkomen.